Той і гэты свет у фразеалогіі беларускай мовы

У артыкуле на матэрыяле групы фразеалагізмаў беларускай літаратурнай мовы з кампанентам “свет”, што выяўляюць апазіцыю паняццяў “гэты свет” і “той свет”, альбо паняццяў “жыцце” і “смерць”, вызначаюцца асноўныя вобразы, матывы і ўяўленні пра жыцце чалавека на гэтым свеце і пра смерць як працяг яго жыцця на тым свеце; устанаўліваюцца ўяўленні беларусаў і тая культурная інфармацыя, што імпліцытна ці экспліцытна адлюстравана, захавана ў аналізаваных фразеалагічных адзінках і даводзіцца да ўсведамлення іх карыстальнікаў.

У статті на матеріалі групи фразеологізмів білоруської літературної мови з компонентом “світ”, які являють собою опозицію понять “цей світ” і “той світ”, або понять “життя” та “смерть”, визначаються основні образи, мотиви й уявлення про життя людини на цьому світі та про її смерть як продовження життя на тому світі; встановлюються уявлення білорусів і та культурна інформація, яка імпліцитно чи експліцитно відображена, збережена в аналізованих фразеологічних одиницях і доводиться до усвідомлення їх користувачів.

The material of analysis in the article is a group of phraseological units of the Belarusian literary language with a component “world”, representing the opposition of concepts “this world” and “spirit world”, or concepts of life and death. The main images, motives and ideas about the man’s life in this world and about his death as continuation of life in spirit world are determined; the beliefs of Belarusians and that cultural information that is implicitly or explicitly reflected, preserved in the analyzed phraseological units and brought to the perception of their users are established. The article draws attention that two designations of space are opposed in phraseology: this world and spirit world that are associated with the opposition of light and darkness, replace each other: a person believes in the continuation of life, quietly continues the life journey that guides to the spirit world as an afterlife. It is revealed that the first stage is characterized by attention to the beginning – the birth of man as the emergence in this world, the establishment of relations between people and the existence of difficulties in organization of life on the Earth. The end of a man’s life is reflected with the help of separate euphemistic phraseological units. Separate units fix the facts of violent death, which are censured.